Wprowadzenie 13 grudnia 1981 r. stanu wojennego w Polsce przyniosło masowe internowania tysięcy opozycjonistów. Izolacja, przemoc i trudne warunki, złamały życia wielu internowanych. Ofiary represji komunistycznych wyniosły ze stanu wojennego blizny, które w wielu przypadkach uniemożliwiły powrót do normalnego życia po wyjściu na wolność.
Internowanie w stanie wojennym — czym było?
Internowanie w stanie wojennym było dla tysięcy Polaków brutalnym zerwaniem z codziennością, gdzie z dnia na dzień trafiali do obozów odosobnienia oskarżeni lub podejrzani przez reżim komunistyczny o działalność na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego. Osoby internowane przebywały w ośrodkach odosobnienia nawet kilka, czy kilkanaście miesięcy, pozbawieni kontaktu z bliskimi i podstawowych praw.
Jako Kancelaria Pamięci mamy już doświadczenie w szeregu spraw osób represjonowanych w PRL. Stąd wiemy, jak znacznie obciążone psychiczne były osoby internowane. Doświadczały ciągłego lęku, depresji i poczucia bezsilności, potęgowanego przez niepewność co do własnej przyszłości i losu ich rodzin.
Fizycznie internowani zmagali się z niedożywieniem, zimnem oraz przypadkami bezpośredniej przemocy ze strony strażników, w tym pobiciami i torturami. Doświadczenia te u wielu osób pozostawiły trwałe ślady na zdrowiu fizycznym i psychicznym. Nawet po powrocie do domu, wielu z internowanych napotykało trudności w reintegracji społecznej – utracone miejsca pracy, zniszczone relacje osobiste i stygmatyzacja społeczna jako „wrogów systemu” lub osób z którymi „niebezpiecznie jest się zadawać” uniemożliwiały powrót do dawnego życia.
W konsekwencji represji w postaci internowania nierzadko pojawiała się depresja, rozpadały się rodziny, czy rozwijał alkoholizm.
Ustawa lutowa, czyli jak Państwo Polskie rekompensuje doświadczenia ofiar represji

Wraz z upadkiem reżimu komunistycznego w Polsce, osoby represjonowane w PRL przestały być ścigane i niszczone przez władze państwa. Już w 1991 r. przyjęto tzw. ustawę lutową, czyli ustawę z dnia 23 lutego 1991 r. o uznaniu za nieważne orzeczeń wydanych wobec osób represjonowanych za działalność na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego.
Ustawa ta, znowelizowana w 2011 r., stanowi dziś podstawę do ubiegania się o odszkodowanie i zadośćuczynienie za internowanie. Postanowienia ustawy lutowej przewidują możliwość złożenie wniosku o odszkodowanie za represje doznane przez polskich patriotów, m.in. w stanie wojennym.
Ustawa jednoznacznie wskazuje, że uprawnienie to obejmuje także osoby, wobec których wydano decyzję o internowaniu i które przetrzymywane były w miejscu odosobnienia.
Jest to zatem narzędzie, które w rękach profesjonalistów, jak Zespół Kancelarii Pamięci, pozwala na uzyskanie odszkodowania i zadośćuczynienia pieniężnego za internowanie w PRL.
Choć wielu krzywd nie da się naprawić pieniędzmi, to jest to jedyny znany dziś sposób na dochodzenie sprawiedliwości i uzyskanie rekompensaty za nielegalne i okrutne działania reżimu komunistycznego wobec polskich patriotów.
Jak uzyskać odszkodowanie za represje i internowanie w PRL?
Odszkodowanie za internowanie w stanie wojennym przysługuje osobom internowanym w związku z działalnością na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego.
Praktyka wskazuje, że za takie osoby sądy uznają także tych, którzy internowani byli jedynie ze względu na „obawę”, że prowadzą lub będą prowadzić działalność na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego. Podobnie jest w przypadku osób, wobec których decyzji o internowaniu została wydana, ale nie została wykonana.
Co do zasady, każdy, wobec kogo została wydana decyzja o internowaniu, ma prawo ubiegać się o wypłatę odszkodowania. Warunkiem uzyskania odszkodowania jest jednak wykazanie, że osoba represjonowana poniosła z tego tytułu szkodę, czyli stratę materialną.
Wysokość tej straty musimy być w stanie udowodnić albo przynajmniej uprawdopodobnić.
Na tym etapie wysoce wskazana jest współpraca z kompetentnym prawnikiem, którego doświadczenie pozwala na odszukanie i zebranie kompletu właściwych dokumentów oraz sformułowanie argumentacji, która przekona sąd o zasadności roszczenia.
Ile wynosi odszkodowanie za internowanie w stanie wojennym?

Wysokość odszkodowania, czy to w postępowaniu o odszkodowanie za internowanie, inne represje, czy „zwykłym” procesie cywilnym, zawsze ściśle związana jest z wysokością szkody.
Polskie prawo poprzez „szkodę” rozumie rzeczywistą stratę w majątku poszkodowanego oraz pozbawienie go potencjalnych i prawdopodobnych korzyści.
Sąd obliguje sprawcę do naprawienia szkody, a zatem do pokrycia straty, którą poszkodowany poniósł oraz zwrotu korzyści, które mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie wyrządzono. Kwota odszkodowania zawsze będzie zatem sumą udokumentowanych strat i wykazanych utraconych korzyści.
W sprawach związanych z odszkodowaniem za internowanie na szkodę składają się zazwyczaj koszty leczenia związane z utratą zdrowia (fizycznego i psychicznego) wynikającą z warunków internowania, czy utracone zarobki, będące konsekwencją konieczności zmiany pracy po zakończeniu internowania.
Kosztów, które sumować będą na wysokość roszczenia w zakresie odszkodowania może być jednak znacznie więcej. Wszystko zależy od specyfiki konkretnej sprawy oraz możliwości dowodowych jakimi dysponujemy.
W wielu sprawach związanych z internowaniem kwoty odszkodowania nierzadko osiągają jednak wysokość od kilkudziesięciu do nawet kilkuset tysięcy złotych.
Najwyższe kwoty dotyczą osób, które przebywając w miejscu odosobnienia doświadczyły przemocy fizycznej w wyniku której powstały trwałe konsekwencje zdrowotne. Utrata zębów w wyniku ich wybicia, uszkodzenia kości i sprawności narządów, pogorszenie wzroku i słuchu w wyniku stosowania przemocy fizycznej, to szkody, których konsekwencje osoby internowane odczuwały jeszcze przez wiele lat, a nawet całe życie. Na kondycję zdrowotną – a także późniejszą sytuację zawodową! – wpływały także dramatycznych warunki sanitarne i żywieniowe w jakich przebywali internowani.
Wsparcie Kancelarii Pamięci w kompletowaniu dokumentów oraz formułowaniu roszczenia z pewnością będzie pomocne!
Jak uzyskać zadośćuczynienie za represje i internowanie w PRL?
Na identycznych zasadach jak w przypadku odszkodowania, ustawa lutowa daje możliwość uzyskania stosownego zadośćuczynienia za internowanie w stanie wojennym w związku z działalnością na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego.
Co do zasady każda osoba, wobec której została wydana decyzja o internowaniu ma zatem prawo ubiegać się o wypłatę zadośćuczynienia.
Istotą zadośćuczynienia jest rekompensata tzw. szkody niematerialnej, czyli krzywd, których nie da się w łatwy sposób wycenić.
W przypadku szkody i odszkodowania za nią jesteśmy w stanie co do złotówki określić np. koszty poniesione w związku z leczeniem, czy nawet utracone zarobki. Przy zadośćuczynieniu jest inaczej – jak bowiem „wycenić” spowodowany internowaniem brak obecności w życiu dziecka albo zerwanie więzi rodzinnych spowodowane załamaniem psychicznym po powrocie z miejsca odosobnienia?
Na zadośćuczynienie składać będą się wszelkie krzywdy „niematerialne” – ból, cierpienie psychiczne i fizyczne, trudności rodzinne i społeczne, stygmatyzacja, o ile wywołane lub pogłębione zostały doświadczeniem internowania.
Z pomocą w określeniu należnej i realnej do uzyskania wysokości zadośćuczynienia przychodzi pogłębiona analiza dotychczasowego orzecznictwa w podobnych sprawach i doświadczenie zespołu prawnego Kancelarii Pamięci.
Ile wynosi zadośćuczynienie za internowanie w stanie wojennym?
Zadośćuczynienie, jako rekompensata za krzywdę niematerialną, przyznawane jest w sposób wysoce ocenny. Wysokość zadośćuczynienia zależy od skali krzywd osoby internowanej, ale także od siły argumentacji przedstawionej we wniosku.
Korzystając z pomocy prawnej Kancelarii Pamięci możesz być pewny, że Twoją sprawą zajmować będzie się zespół prawników mających wieloletnie doświadczenie w sprawach odszkodowawczych. Pozwala to na skuteczne i możliwie precyzyjne określenie należnej i możliwej do uzyskania kwoty zadośćuczynienia.
Doświadczenie naszych prawników pozwala także na konstruowanie wniosków o odszkodowanie i zadośćuczynienie w taki sposób, by argumentacja uzasadniająca roszczenie była spójna i przekonująca dla sądu. Znacząco zwiększa to szanse na satysfakcjonujące rozstrzygnięcie!
Wysokość zadośćuczynienia za internowanie może sięgać kilkuset tysięcy złotych, a nawet miliona złotych. Kwota zadośćuczynienia zawsze jest zależna od indywidualnych okoliczności sprawy.
Pomoc prawna w uzyskaniu rekompensaty pieniężnej za internowanie w stanie wojennym

Nie ulega wątpliwości, że procedura prowadząca do uzyskania odszkodowania i zadośćuczynienia za internowanie jest wymagająca i pracochłonna.
Wiąże się z pozyskaniem dokumentów oraz dowodów wskazujących na wysokość szkody i doświadczone przez internowanego i jego rodzinę krzywdy, a wreszcie z przygotowaniem wniosku, który w sposób jednoznaczny i przekonujący wykaże, że wnioskodawcy należna jest ze strony Państwa Polskiego odpowiednia rekompensata.
Efekt opisanych powyżej starań jest jednak warty tej pracy! Postępowanie o odszkodowania i zadośćuczynienie, w sytuacji, w której od początku postępowania wiemy, że wnioskodawca jest uprawniony do rekompensaty za internowanie, w niemal każdym przypadku oznacza wygraną.
Powierzenie prowadzenia sprawy, doświadczonemu w sprawach związanych z represjami z PRL prawnikowi z Kancelarii Pamięci, to gwarancja, że Twoja sprawa będzie prowadzona profesjonalnie i z zaangażowaniem.
Doświadczenie naszego Zespołu pozwala na analizę konkretnej sprawy i przygotowanie wniosku o rekompensatę za internowanie w stanie wojennym w sposób wysoce merytoryczny. Dzięki temu sąd otrzymuje od nas dokument precyzyjnie wskazujący na podstawy roszczenia i przekonująco je uzasadniający.
Nasi Klienci skutecznie walczą nie tylko o odszkodowanie i zadośćuczynienie pieniężne.
Sprawy prowadzone przez Kancelarię Pamięci to także walka o honor i sprawiedliwość dla pokrzywdzonych przez reżim komunistyczny!
Sprawdź też
Zasady dochodzenia roszczeń różnią się w zależności od rodzaju represji:
- odszkodowanie za represje komunistyczne w PRL – skazanie wyrokiem politycznym, więzienie, prześladowania
- odszkodowanie za internowanie – osadzenie w ośrodku odosobnienia po 13 grudnia 1981 r.
- odszkodowania dla rodzin Sybiraków – deportacje do Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich






